زینب رحیمی که از حدود یکسال پیش وارد عرصه مجریگری شده، بعداز جنگ دوازدهروزه در مستند «مردم مقاوم» رجزخوانی کرد و اجرایش از شبکههای یک، دو، سه و خراسان رضوی پخش شد.
محله
هاشمیه
محله هاشمیه در اراضی روستای چهارچشمه قرار دارد و در گذشته بیشتر زمینهایش، کاربری کشاورزی و باغی داشته است. با ساخت بولوار وکیلآباد بهتدریج به بافت مسکونی شهری تبدیل و خیابان اصلی محله، هاشمیه نامگذاری شد. خیابان هاشمیه بدلیل برخورداری از مغازههای تجاری و کافیشاپ راسته گردشگری بسیاری از اهالی شهر است.
مائده محمدزاده از آغاز جنگ تحمیلی سوم هر شب با گواش و قلممو در اجتماعات حضور دارد. میگوید: بزرگترها معمولا متقاضی نقاشی پرچم هستند. پسربچهها موشک فتاح مشکی دوست دارند. دختربچهها هم عاشق موشک صورتی هستند.
ملیکا گلی نویسندگی را بهطور رسمی از هفت سالگی آغاز کرده است. این نویسنده نوجوان که ۱۲ سال دارد، با خلق ۱۱کتاب ارزشمند، برگزیده چند جشنواره فرهنگی و هنری شده است.
محمد جاهدی اسمی ناشناخته در ورزش خراسان نیست. معلمی است که هم قهرمان است هم قهرمان پرور. هندبال، هاکی، دوومیدانی، شمشیربازی از جمله ورزشهایی است که او در آنها فعالیت داشته است.
اولین گواهینامه درجه سه داوری را سال ۳۹ در تهران گرفتم و کارم را با استخدام در آموزش و پرورش در سال ۴۱ به عنوان دبیر ورزش شروع کردم. در سال ۴۷ شهردار مشهد رئیس هیئت فوتبال خراسان شد و من نیزبه سمت دبیر هیئت فوتبال استان انتخاب شدم.
مهدیه قاسمی هنرمند میوه آرای محله هاشمیه است که شبهای چله شلوغی دارد و تاکنون بیشتر از ۵۰ دختر مشهدی را دراین حرفه آموزش داده است.
در دل هاشمیه، همسایههایی زندگی میکنند که هوای همدیگر را دارند. نقطه اشتراک بیشتر این همسایهها حضور و نقشآفرینی در برنامههای کتابخانه مسجد جوادالائمه (ع) است که خیلی از اهالی را به یکدیگر مرتبط کرده است.
محمدحسن ظفرزاده ورزشکاری است که در کریکت، فوتبال، هندبال، کشتی، جودو، تکواندو، کونگفو، موتای، کیوکوشین، مشت زنی، پاورلیفتینگ، آمادگی جسمانی و دفاع شخصی فعال است و در همه اینها به جایی رسیده است.
سال۱۳۵۲مصادف با روز میلاد امامحسین(ع)، در حال کار بودم که شخصی آمد و به بهانهای که میخواهد ساختمانی را نشانم دهد، مرا با خود به یکی از کوچههای خلوت اطراف برد. بعد دو نفر بهسرعت آمدند و دستبند زدند و چشمانم را بستند.
ابراهیم دادخواه از موضوع تعطیلی کتابخانه گلایهمند است و میگوید: اگر میخواهیم مردمی تأثیرگذار داشته باشیم و جلو آسیبهای اجتماعی جوانان را بگیریم، باید مردم را به مطالعه علاقهمند کنیم.
عرفان شیرنگی در مدارس سمپاد رشته ریاضیفیزیک خوانده است و انتظار میرفته مهندس شود اما حالا یکی از چهرههای شاخص تئاتر مشهد است. اینروزها نمایش «بلوف زودرس» پنجمین اجرای عمومی اوست که در مشهد کارگردانی میکند.
زمین ورزشی روباز خیابان هاشمیه ۳۳ یک شاخصه مهم دارد و برخلاف اماکن مشابه که بیشتر برای بازی فوتبال یا گلکوچک بنا شده، پاتوق بسکتبالیستهای محله است.
محمد غفوریان ۳۵ سال از پنج دهه عمرش را پابهتوپ بوده است و کلی دانش و تجربه فوتبالی و ورزشی دارد. فکر و ذکرش حالا تربیت نسل جدید فوتبال مشهد است. میگوید: تاکنون دویست بازیکن تربیت کردهام و خوشبختانه همه آدمحسابی شدند.
افسانه گوهرنیا معتقد است: اصرار به آموزشدیدن و تجربهای که در حوزه عمل جواهرسازی به دست آورده بودم باعث شد که طرحهای پختهتر و قابلاجرایی بسازم و نظر جواهرسازان خارجی را هم جذب کنم.
علاقهمندی به مطالعه و کتابخوانی، از سیدحسن هراتی شخصیتی فرهنگی و هنری ساخته که در طول زندگیاش، نقاشی و نگارگری، پژوهشگری معارف شیعی، نویسندگی و عکاسی را تجربه کرده است.
هاشمیه۳۱ انتهای خیابان سامانیه است؛ کوچهای که همسایههایش بهواسطه مدرسه و مسجد، یکدیگر را زیاد میبینند و انس عجیبی با هم دارند. در این محله همسایههایی که خیرشان به اهالی میرسد، کم نیستند.
استعداد و تلاش مداوم دست به دست هم میدهد تا آرتین در دوازدهونیمسالگی خود بتواند اکثر ردیفهای موسیقی ایرانی را بنوازد. خودش میگوید: دلیل اصلی پیشرفت من این بود که سازم را درست انتخاب کردم.
پایبندی به قوانین آپارتمان نشینی و مجاورت با کوه، زندگی متفاوتی را برای ساکنان مجتمع انتهای هاشمیه رقم زده است. علی فعالپارسا میگوید: اینجا قوانین خاصی دارد که ساکنان در اجرای آن همراهی بسیاری با ما دارند. به افراد تبعه و مجردان، خانه فروخته یا کرایه داده نمیشود. با تمام افرادی که بخواهند ساکن مجتمع شوند، ابتدا مصاحبه میشود.
امیرقالیچی از ۴ سالگی عاشق فوتبال است، از همان وقتی که پدرش برای کادو تولد، توپ فوتبال میخرد و هر روز یک ساعت با او بازی میکرد. امیر بعد از بازی در زمینهای خاکی حالا تیمداری فوتبال میکند.
محله هاشمیه از اوایل دهه ۸۰ خورشیدی پیشرفت قابل ملاحظهای کرد و اکنون یکی از محلات برخوردار مشهد است. این محله تا اواسط دهه ۶۰ بیشتر بافت روستایی خود را حفظ کرده بود.